GREQUEANDO A PLATERO (XI)

CAPÍTULO XXII: RETORNO

Viñamo-los dous, carregados, dos montes: Platero de "almoraduj"; eu de lirios amarelos.

Caía o serán de Abril. Todo o que no poente tiña sido cristal de ouro era logo cristal de prata...

CAPÍTULO XXIII: A CANCELA CHOIDA

Sempre que íamos para a adega do Diezmo eu daba a volta rentes da parede da rúa de San Antón, e viña dar onde a cancela choída que dá para o campo. Puña a miña faciana contra dos ferros e guichaba, para dereita e para esquerda, sacando os ollos aceiantes, todo canto a miña vista podía acadar...

CAPÍTULO XXIV: DON XOSÉ, O CREGO

Xa, Platero, vai unxido e falando melosiño. Aínda que, na realidade, a que sempre é anxélixa é a súa burra, a señora.

Coido que xa o tes visto algún día, na súa horta, calzóns de mariñeiro, sombreiro ancho, ceibando palabrotas e croios contra dos rillostes que viñan a lle roubar as laranxas.

GREQUEANDO A PLATERO (X)

CAPÍTULO XX: O LORO

Estabamos a enredar con Platero e co loro, na horta do meu amigo, o médico francés, cando unha muller moza, desordeada e anceiante, chegou, costa abaixo, onda nós.

CAPÍTULO XXI: A AZOTEIA

...Ti, Platero, aínda non tés subido enxamáis á azoteia. Non podes, daquela, saber que fonda respiración anchea o peito cando, ó saires a ela, desde a escadeiriña escura de madeira...

GREQUEANDO A PLATERO (IX)

CAPÍTULO XVIII: O PANTASMA

...Enxamáis esquecerei, Platero, aquela noite de setembro. A treboada petaba enriba do pobo, facía unha hora, tal que un corazón ruín, descargando auga e corisco, entre a adoecida insistencia do lóstrego e do trono...

CAPÍTULO XIX: PAISAXE GRANA

...Co seu fulgor, o piñeiral verde tórnase acedo, lenemente encandescido; e as herbas e as floriñas, acendidas e traslucentes, embalsaman o instante sereo dunha esencia mollada, penetrante e luminosa...

GREQUEANDO A PLATERO (VIII)

CAPÍTULO XVII: O NENO BABECO

...Cantaba un paxaro no solitario umbral e lembreime de Curros (1), pai máis que poeta que, cando se quedou sin o seu neno, preguntáballe por el á bolboreta galega:

"Bolboreta de aliñas douradas..."

(1) CURROS ENRIQUEZ: poeta galego, nado en Celanova, que Juan Ramón Jiménez descubriu ao mesmo tempo que á tamén poeta galega Rosalía de Castro

GREQUEANDO A PLATERO (II)

O prometido é deuda... cada día, un capítulo

CAPÍTULO 3:  XOGOS DO ANOITECER 

...

Mi padre tiene un reloj de plata

y el mío, un caballo

y el mío, una escopeta
...